એક વાર એક ફકીર ફરતો ફરતો નવાબના મહેલ પાસે આવી પહોંચ્યો. ફકીરને મનમાં થયું, આજે તો નવાબ પાસેથી મને ઘણું બધું ધન મળશે. એટલે મારે થોડા દિવસો સુધી માંગવા જવું નહિ પડે.
ફકીર ચોકીદાર પાસે જઈને બોલ્યો, ભાઈ સાહેબ, મારે નવાબ સાહેબનું થોડું કામ છે. મને તેમની પાસે લઈ જાવને ?
ચોકીદારે કહ્યું, તમે અંદર આવો. ફકીર નવાબના મહેલમાં દાખલ થયો. તે સમયે નવાબસાહેબ નમાજ પઢતા હતા. ફકીર થોડીવાર દરવાજામાં ચૂપચાપ ઊભો રહ્યો.
નમાજ પઢતી વખતે નવાબ ધીમે ધીમે બોલતા હતા, યા ખુદા, હું તને ખરા દિલથી સલામ કરું છું. મને ધન,સંપત્તિ,કીર્ત્તિ અને સારું નસીબ દે…દુનિયામાં સહુથી વધુ જાહોજલાલી દે…
આવું સાંભળીને ફકીર ત્યાંથી જવા લાગ્યો ત્યારે નવાબે ઈશારાથી તેમને ઊભા રહેવા કહ્યું, ફકીર થોડીવાર ઊભો રહ્યો.
નમાજ પઢીને નવાબે ફકીરને પૂછયું, તમે મને મળવા આવ્યા હતા. પણ કંઈ વાતચીત કર્યા વિના કેમ પાછા જાવ છો ? કહો શું વાત કરવી છે ?
ફકીરે જવાબ આપ્યો, નવાબ સાહેબ, હું તમારા પાસે એટલા માટે આવ્યો હતો કે …. પરંતુ ફકીર વળી પાછો જવા લાગ્યો. નવાબે ફકીરને પાછો જતો જોઈ કહ્યું, થોભો ફકીર ! આપને કંઈ જોઈએ તે આપું.
આમ નવાબે ખૂબ જ આગ્રહ કર્યો એટલે ફકીરે કહ્યું, હું આપની પાસે થોડુંક ધન માંગવા આવ્યો હતો. નવાબે કહ્યું, તો પછી કંઈ પણ માગ્યા વિના કેમ જવા લાગ્યા ? ફકીરે કહ્યું, પણ મેં આપને ખુદા પાસે ધનદોલત માંગતા સાંભળ્યા તેથી મારો વિચાર ફરી ગયો.
હું કંઈ સમજયો નહિ. નવાબે પૂછયું. ફકીર કહે, જે પોતે જ ગરીબ છે તે મને શું આપી શકે ? મારે માગવું જ હશે તો હું પણ તમારી જેમ ખુદા પાસેથી જ માગી લઈશ. હવે નવાબ શું બોલે ? ફકીર મહેલ બહાર નીકળી ગયો. ને નવાબ ફકીરને જતો જોઈ રહ્યાં.
No comments:
Post a Comment