એક દિવસ તીડનું ટોળું આવી ચઢયું. ઘણાં તમરાં પણ હતાં. રાતના સમયે તમરાંનો અવાજ સાંભળી ગધેડો તો રાજી રાજી થઈ ગયો. તેને થયું જાણે હજારો પરીઓ ઝાંઝર બાંધી નાચતી ન હોય !
બીજે દિવસે સવારે તેણે તમરા અને તીડના ટોળાને પૂછયું, તમે આવું મઝાનું મધુર સંગીત કયાંથી શીખી આવ્યાં ?
તીડ અને તમરાંએ ગોબા ગધેડાની મજાક કરતાં કહ્યું, ગોબાભાઈ, અમે તમારી માફક ઉકરડાના કચરો નથી ખાતાં.અમે તો વહેલી સવારની ઝાકળ પીને જ જીવીએ છીએ તેથી અમારો કંઠ આવો મધુર બન્યો છે ! કહી તીડ અને તમરાનું ટોળું ત્યાંથી ઊડી ગયું. એક તમરું બેસી રહ્યું.
ગોબા ગધેડાએ તેને કહ્યું,મારા અવાજ સાંભળી અને પછી તુ કહે મારો અવાજ કેવો છે ? કહી તેણે હોંચી…હોંચી.. કરી ભૂંકવા માંડયું.
તમરું બોલી ઊઠયું, વાહ ગોબાભાઈ, વાહ! તમારો અવાજ તો બહુ જ સુંદર છે. તમે પણ જો અમારી જેમ ઝાંકળનું પાણી પીને જ રહેશો તો તમારો અવાજ હજુ વધુ સારો થઈ જશે.
બિચારો ગોબો ગધેડો તમારાંની વાત સાચી માની ગયું. એ દિવસથી ગધેડાએ ખાવાપીવાનું છોડી દીધું. માત્ર ઝાકળનું પાણી પીવા લાગ્યો.
રોજનું અધમણ ખાનાર ગધેડાનું માત્ર ઝાકળના પાણીથી પેટ શી રીતે ભરાય ? ભૂખ્યા પેટે મજૂરી કરવાથી થોડા દિવસોમાં જ તે માંદો પડયો. તેને સમજાઈ ગયું, દરેકની જરૂરિયાત જુદી જુદી હોય. કોઈનો વાદ એમાં ન કરાય. પણ હવે બહુ મોડું થઈ ગયું હતું. અંતે ગધેડો મરણ પામ્યો.
No comments:
Post a Comment